Ransomware: największe zagrożenie cybernetyczne w UE

Ransomware pozostaje zagrożeniem informatycznym o największym krótkoterminowym wpływie w Unii Europejskiej. Tak wynika z raportu europejskiej agencji ds. cyberbezpieczeństwa Enisa. Według niego 57% przeanalizowanych incydentów miało podłoże ideologiczne. Ten odsetek pokazuje, że ataki nie są już tylko działalnością zarobkową. Coraz częściej stają się narzędziem konfliktu.

Rynek wart 206 miliardów

Pod taką presją wydatki rosną. Z danych MarketsandMarkets, przywołanych przez CorCom, wynika, że rynek bezpieczeństwa dla infrastruktury krytycznej wzrośnie ze 160,28 miliarda dolarów w 2026 roku do 206,31 miliarda w 2031. Średnioroczne tempo wzrostu wynosi 5,2% od 2025 roku, gdy wartość rynku sięgała 153,87 miliarda. Najbardziej dynamiczny jest segment telekomunikacji, który rośnie o 7,4% rocznie. Jego głównymi graczami są Lockheed Martin i Thales, a cały sektor przechodzi fazę konsolidacji.

Przypadek włoski: OT pod atakiem

We Włoszech najbardziej niepokojący wynik nie dotyczy dużych operatorów, ale tkanki produkcyjnej. Whitepaper przygotowany przez firmę zajmującą się bezpieczeństwem informatycznym, przytoczony przez CorCom, wskazuje, że 90% włoskich firm produkcyjnych doświadczyło w ciągu ostatniego roku co najmniej jednego incydentu informatycznego. Wśród zdarzeń wymienia się ransomware, ataki odmowy usługi, szpiegostwo przemysłowe i fizyczne manipulacje przy instalacjach automatyki, czyli systemach OT. Sterują one produkcją, a często nie zostały zaprojektowane z myślą o podłączeniu do sieci.

Dokument wskazuje trzy słabości strukturalne: trudność w precyzyjnej ocenie ryzyka, ograniczenia regulacyjne i organizacyjne, które spowalniają działania, oraz podejście w przeważającej mierze reaktywne, w którym bezpieczeństwo wzmacnia się po incydencie, a nie przed nim. Autorzy dodają uwagę, która nie jest błaha: brak specjalistów w dziedzinie bezpieczeństwa OT to jedna z głównych przeszkód, nawet gdy nie brakuje budżetu i woli działania.

„Perimetr przemysłowy jest dziś słabym punktem łańcucha, bo zatrzymany zakład kosztuje więcej niż jakikolwiek okup” – to przesłanie, które płynie z obu dokumentów.

Wskazywany środek zaradczy jest organizacyjny, a nie technologiczny: segmentować sieci fabryczne, zinwentaryzować podłączone zasoby, zdefiniować plany odtworzenia testowane regularnie i szkolić personel produkcyjny, nie tylko informatyczny.