AI państwowe: chipy, sieci i energia decydują, kto kontroluje innowacje

Jeszcze kilka lat temu chmura i transgraniczne przepływy danych podsyciły złudzenie świata technologicznie niemal jednolitego. Generatywna sztuczna inteligencja zachwiała tą równowagą. Duże modele językowe, zużycie energii, zaawansowane mikrochipy i centra danych w skali przemysłowej pokazały, że AI jest „rozległym i silnie skoncentrowanym przemysłem”.

Kto kontroluje obliczenia

To teza z analizy Instytutu Spraw Międzynarodowych, którą przywołuje CorCom. Gdy moc obliczeniowa staje się deficytowa i kosztowna, ten, kto kontroluje jej dystrybucję, kontroluje w dużej mierze kierunki innowacji. Dlatego Stany Zjednoczone postanowiły wykorzystać kontrolę nad mocą obliczeniową jako dźwignię. Europa zdecydowała się budować AI Gigafactories, żeby nie zależeć od infrastruktury zewnętrznej. Chiny stawiają na integrację państwa i firm, która w niektórych przypadkach włącza prywatnych operatorów wprost do zarządzania infrastrukturą.

Linia Komisji

W orędziu o stanie Unii przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen umieściła AI wśród infrastruktur gospodarczych i czynników bezpieczeństwa. Wskazała dwa równoległe tory: z jednej strony kontrolę nad najbardziej zaawansowanymi technologiami, z drugiej budowę europejskiej bazy obliczeniowej, finansowania i zastosowań przemysłowych. Dokument wymienia pięć priorytetowych obszarów zastosowań, w tym zdrowie i zaawansowaną produkcję, i przypomina o konieczności działania przeciw deepfake'om oraz o ochronie nieletnich.

Wspólny wątek jest taki, że sieci, chipy i surowce krytyczne stanowią podstawę suwerenności technologicznej. Bez nich przepisy pozostają deklaracjami zasad. Gra toczy się więc nie tylko wokół modeli, ale wokół dostępności energii po konkurencyjnych cenach, ultraszerokopasmowego internetu i zdolności produkcji komponentów.

Skutki dla przedsiębiorstw

Dla włoskich firm przekaz jest dwuznaczny. Z jednej strony polityki publiczne wykładają na stół środki na obliczenia i na wdrażanie AI. Z drugiej koncentracja podaży zwiększa siłę negocjacyjną nielicznych dostawców zdolnych dostarczyć infrastrukturę na dużą skalę. W tym układzie przewaga konkurencyjna bierze się mniej z wyboru modelu, a bardziej z własnych danych, jakości procesów i umiejętności włączenia AI do istniejących systemów produkcyjnych.

„Suwerenności cyfrowej się nie kupuje: buduje się ją energią, sieciami i krzemem” – to wniosek wspólny dla obu analiz.